souls-pass

Głównym problemem ogromu graczy jest podjęcie nagłych decyzji. Wiąże się to z przegraniem sporej sumki pieniędzy. Osoba, która wygrywała i nieźle jej szło może błyskawicznie wszystkie zdobyte pieniądze postawić na dany zakład, w przypadku przegrania stracić gotówkę w jednej chwili. Człowiek nie dopuszcza do siebie opcji obstawiając tak dużą sumę pieniędzy, że ma prawo je stracić. Nierzadko jest to skutkiem stresu, agresywności danego gracza. Przydatne w wygraniu są strony, które ukazują wyniki na żywo piłka nożna. Dzięki nim powiększamy szanse na zarobienie pieniędzy. To, czy zdecydujemy się na obstawianie wyników zależy tylko i wyłącznie od nas. Warto wtedy wiedzieć, czy jest opłacalne typowanie dalej. Zakłady bukmacherskie są rozmaite i to, który wybierzemy zależy od nas. Wielu początkujących nie wie, który bukmacher jest dobry. Na witrynach bukmacherskich znajdziemy także skróty meczów. Kluczowe jest to, aby nasze pieniądze były w dobrych rekach, jak i by wybrany bukmacher wypłacał pieniądza, które nam się należą. Wtedy będziemy pewni, że gotówka nie będzie wirtualna.

Dużo było w ostatnim okresie czasu nadmuchiwania prasowego balonu w sprawie pierwszego od niepamiętnych czasów wstąpienia polskiej formacji do grupowej fazy najmocniejszych rozgrywek Starego Kontynentu. Liga Mistrzów ciągle jednak zostaje poza możliwościami polskich atletów – a miało być tak pięknie.
Lech, nowy mistrz kraju, przez cały ubiegłoroczny rok szokował oraz porywał swym atrakcyjnym stylem gry, nieustępliwością, umiejętnością zdobywania goli i rozstrzygania starć na swoją korzyść w ostatnich minutach (o czym świadczy m.in. ostatnie spotkanie ekstraklasowe i bramka dająca mistrzostwo kraju zdobyta w dodanym czasie meczu). Ostatnie transfery dopięte przez drużynę miały fanom Lecha zadość uczynić utratę Roberta Lewandowskiego, słowem – cały Poznań i nie tylko ostrzył sobie zęby na Champions League. Pewne było, iż o awans będzie ciężko, że nad naszą, klubową piłką od dawna ciąży fatum, ale nikt nie przypuszczał, iż rzeczywistość polską piłkę nożną obali na łopatki tak szybko i tak ostro.
Już mecze z Interem Baku powinny ukazać nam należne miejsce w szeregu. Męczarnie przez 90 minut na boisku rywala i przypadkowa bramka na 1:0. Potem męki przez kolejne 120 minut i spotkanie życia Kotorowskiego (kiedy najlepszym graczem drużyny okrzyknięty zostaje golkiper rzadko to o niej pozytywnie świadczy…), który broni a nawet strzela karnego. Dzienniki nie zostawiły na ekipie trenera Zielińskiego suchej nitki, ale zawodnicy oraz sztab trenerski byli spokojni. Ze Spartą Praga miało być lepiej. Jak to możliwe? Głównie dlatego, iż bardziej beznadziejnie już być nie mogło…
Rezultat, obraz gry oraz przede wszystkich pomeczowe hity całej polskiej instytucji po dwumeczu z Czechami każdy kibic na pewno słyszał. Brak skromności tak na murawie, jak i poza nią widać z kilometra.
Na całe szczęście ostatnio wystartował kolejny sezon naszej ekstraklasy. Dzięki polskiej mizerii oraz występom z Ruchami, Wisłami oraz Poloniami znów będziemy mogli oglądać kanonadę goli i fantastyczne akcje. Przez brak konieczności konfrontacji z mocarzami z Azerbejdżanu czy Czech znów będziemy się oszukiwać i ogłaszać, iż w przyszłym roku Liga Mistrzów to już będzie na bank.

Potraficie wymienić przykłady rzeczy lub zjawisk, o których wszyscy wiedzą, ale o których nikt nie chce rozmawiać bądź też, których nie chce potwierdzić? W prywatnych rozmowach ogromna większość polskich graczy grających w TBL przyznaje się do korzystania z pomocy nie tyle magistrów psychologii co… bioenergoterapeutów, nazywanych kolokwialnie „szamanami”. Przyznaje się, choć publicznego stosunku nie wyciągniesz od nich pod żadnym względem. Dlaczego zatem uprawiają te gierki? A no dlatego, że w naszym kraju wciąż panuje stereotyp, że osoby posiadający tajemnicze moce byli pospolitymi szarlatanami chcącymi swych klientów najzwyklej w świecie oszukać.

Inaczej sprawy się mają w krajach afrykańskich. Tych, którzy zjawią się na zbliżających się mistrzostwach świata w RPA niech nie zdumieje na stadionach widok faktycznych magów.  Takich z krwi i kości, co to nie tylko żyrafie zęby będą mieli powieszone na szyi, ale także pomalowane buzie, a nawet całe ciała. Futbol w krajach afrykańskich bez czarodziejów będących na koronie areny, albo odprawiających modły czy też ciskających klątwy na drużynę przeciwnika to widok niespotykany. Reprezentacje krajów afrykańskich zatrudniają prawdziwych czarodziejów, aby ci pomogli zespołowi wygrać. Biorą za to zapłatę, a swą robotę wykonują z należytą starannością oraz powagą. A zawodnicy nie tylko się ich słuchają, ale przede wszystkim dzięki nim czują się mocniejsi, zdolni do pokonania teoretycznie silniejszego oponenta. Prostotę wierzeń ludzi gorzej rozwiniętych krajów, od tych chociażby z Europy, świetnie przekłada w swoich książkach podróżnik Wojciech Cejrowski.

Jeśli wybierasz się zatem na mistrzostwa świata dostrzeż na koronie stadionu lidera, tego kto wali w bęben lub zapoczątkowuje piosenki. Nie będą to liderzy naszych grup chuligańskich, którzy przyśpiewkę sklecają z kilku wyrazów, w tym trzech obraźliwych, a szamani, którzy w tej chwili rzucają na murawę czar – dobry lub zły. I afrykańscy zawodnicy naprawdę im ufają. Jeśli twoja ulubiona drużyna straci brankę w ostatniej akcji starcia, będziesz już wiedział co się stało.

Jeden z dzienników ogólnopolskich w swoich poniedziałkowych sportowych wydaniach drukuje teksty odnoszące się do najbliższych mistrzostw Świata w RPA. Nie tylko przeróżnie prezentuje nam drużyny, które zagoszczą się na mundialu ruszającym już 11 czerwca, ale przede wszystkim podpowiada nam – polskim fanom, którzy swoich uwielbianych biało-czerwonych mieć na turnieju nie będą – kogo dopingować.

I tak dziennikarze wspominają najefektowniejsze akcje z historii mundialu konkretnej kadry, momenty, które ciągle są w naszych głowach, świeże, jakby miały miejsce nie kilkanaście czy kilkadziesiąt lat temu a co najwyżej kilka miesięcy. Niesamowite bramki, wielkich piłkarskich herosów, drużyny, które na zawsze odmieniły futbol.

Sam nie wiem komu będę życzył szczęścia. Ubóstwiam wybitnego Messiego, który fenomenalnie gra w swoim klubie, lecz drużyny narodowej jak na razie do sukcesu nie poprowadził – więc może Argentyna? A może któraś z drużyn afrykańskich zawsze stawiających na radosną, ofensywną piłkę? W końcu kto jak kto, ale Afrykańczycy mają najlepsze „cieszynki”. Wiem na pewno komu zdecydowana większość Polaków życzyć będzie samych niepowodzeń…
Przyjęło się (zwłaszcza u nas – w Polsce), że futbol to taki sport, w którym 11 mężczyzn biega po trawie, a na końcu i tak najlepsi okazują się Niemcy. Naszych zachodnich sąsiadów oczywiście na mundialu nie zabraknie, ale nie sądzę, aby mogli oczekiwać na doping „naszych”. Podobnie jak Włosi, którzy będą bronić sukcesu sprzed czterech lat. „Makaroniarze” jak ładnie dość często ich nazywamy nierozłącznie kojarzą się z brudną piłką, przeinieniami, prowokacjami (vide Marco Materazzi) czy po prostu sprzedawaniem meczów jeszcze bardziej zaawansowanym niż polskie. Wśród naszych ulubieńców zabraknie też pewnie reprezentacji azjatyckich – obu Korei czy Japonii, egzotycznych Hondurasu czy Meksyku. Na wsparcie Polaków niech nie liczą Słoweńcy, kosztem których Polski na mistrzostwach świata w RPA zabraknie.

Na poziom polskiej ekstraklasy ciągle się uskarża. Z błotem z regularnością szwajcarskiego zegarka mieszają ją polscy dziennikarze średnio kilka razy dziennie. Psioczą, że obiecujących piłkarzy to u nas ci niedostatek, że hity kolejki, jak ten Wisła-Legia coraz częściej zamieniają się po prostu w…kity. Że błyskotliwe akcje jak już piłkarzom pracujacym w naszym kraju się udają, to przez przypadek, a widzowie przez łzy śmieją się z pięknych bramek jaką np. w przedostatniej kolejce fundnął własnemu golkiperowi nowy ulubiony piłkarz poznańskich fanów Mariusz Jop. Czy polska ekstraklasa naprawdę jest tak beznadziejna, jak ja przedstawiają?

By to oszacować choć w minimalnym stopniu zdecydowałem się zliczyć ilu piłkarzy, którzy mieli w tym roku możliwość prezentowania barw polskiej drużyny wybiegnie (a raczej będzie w składach swoich kadr) na najbliższych mistrzostwach świata w RPA. MŚ to turniej odbywający się raz na cztery lata, stąd przy kompletowaniu przez coachów poszczególnych drużyn piłkarzy nie kalkuluje się – wybiera tylko tych którzy są gwiazdami.

Okazuje się bowiem, że cała polska mizerota, o której czytamy praktycznie każdego dnia znajduje swoje odzwierciedlenie w moim przeliczniku. Na mundial z polskiej ekstraklasy pojedzie tylko… dwóch piłkarzy. Są to bramkarz Legii Warszawa Jan Mucha ze Słowacji, oraz Słoweniec Andraz Kirm z Wisły Kraków. Na załapanie się do zespołu Hondurasu mógł liczyć także Carlo Costly, który rozpoczął tegoroczne rozgrywki w GKS-ie Bełchatów skąd przeszedł do rumuńskiej ekstraklasy, lecz nabawił się ostatnio kontuzji i jego występ na mundialu stoi pod znakiem zapytania.

Rezultat ten zatem naszą ekstraklasę kompromituje. Nawet gdyby polskiej drużyny nie zabrakło na mundialu to liczba reprezentantów z ekstraklasy byłaby niezbyt okazała – wszak większość najlepszych Polaków wciąż gra w ligach zagranicznych. No chyba, że nowy selekcjoner zrobiłby istną rewolucję i kosztem Ireneusza Jelenia postawił na Tomasza Frankowskiego…  Na nasze nieszczęście będzie miał na nią jeszcze dwa lata – aż do Euro 2012.